കൂട്ട്

എവിടെയും ഞാനൊന്നും അവശേഷിപ്പിക്കാറില്ല,
ഒരിക്കലും
ഒരു ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ പോലും ;
പറയാനറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല
ഒരു വിലാസം പോലും പറയാറില്ല .
നടന്നകലുമ്പോള്‍ ഉയരുന്ന പൊടിപടലത്തില്‍
കരിയില പോലെ പാറിക്കളിക്കുന്ന
ഓര്‍മ്മകളായി
മറവിയുടെ ചുഴികള്‍ തേടി
ഒറ്റയ്ക്ക് ഞാന്‍ ...
എവിടെനിന്നൊക്കെയോ
എന്നെ തേടി വരുന്ന പോസ്റ്റ്‌കാര്‍ഡുകളില്‍
ഞാന്‍ പറയാത്ത എന്‍റെ വിലാസം ,
മൊബൈലിലെ ഇന്ബോക്സില്‍
നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന മെസ്സേജുകളില്‍
ഞാന്‍ പറയാത്ത എന്‍റെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍
ഒറ്റപ്പെട്ടെന്നു ഞാന്‍ കരുതിയ വഴികളിലും
നിങ്ങളെന്നെ
വിടാതെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു ....

ഒടുവില്‍...

ഒരു വാഹനത്തിന്‍റെ

ഉടഞ്ഞ കണ്ണാടിച്ചില്ലുകളായി

തുരുംബെടുത്ത ഒരു ആംബുലന്‍സിന്‍റെ

നിലവിളിയോടെ ,

മരണം

എന്‍റെ മുറിവുകളിലൂടെ

അരിച്ചിറങ്ങുന്നു ...

ഹൈവേയുടെ കൊടുംവളവില്‍

പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന

ചോരത്തുള്ളികള്‍

എന്‍റെ മാത്രം വേദനയാണ്;

നിനക്ക് വേണ്ടി

എന്‍റെ

അവസാനത്തെ വേദന...

നിഴലുകള്‍

എനിക്കു പറയാനുണ്ട്‌ ,
ഒരുപാടു പറയാനുണ്ട്‌,
ഞാനെന്ന നിഴലിനെ പറ്റി;
അതിരുകളും മുള്‍പടര്‍പ്പുകളും
മുഖങ്ങളില്‍ നിന്നും മുഖങ്ങളിലേക്ക് പടരുന്ന
വെളുത്ത ചിരിയുമുള്ള വെളിച്ചത്തു ,
കൂടുതല്‍ ഇരുളാന്‍ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞതു കൊണ്ടാണ്
ഞാന്‍ ഇരുളിനെ പ്രണയിക്കുന്നത്‌ .
ഇരുളില്‍ എനിക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്ന കാഴ്ച
എനിക്കു ചുറ്റും പടരുന്ന ഏകാന്തതയെ പറ്റി
എന്നെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു...
എന്‍റെ പ്രണയം ഇരുട്ടില്‍ സ്വതന്ത്രനായി
എന്നിലേക്ക്‌ അലിഞ്ഞു ചേരുന്ന നിഴലിനോടാണ്‌,
കാരണം, നീ എന്‍റെ നിഴലായി
എന്നെ പിന്തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു .......